Usprawiedliwianie nieobecności w pracy - zasady i przepisy

Spis treści:

Podstawy prawne usprawiedliwiania nieobecności w pracy

Zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy. To podstawowy dokument, który określa procedury, przyczyny absencji i wymagane dowody, a jego znajomość chroni przed negatywnymi konsekwencjami, np. uznaniem nieobecności za nieusprawiedliwioną.

Kodeks Pracy a usprawiedliwienie nieobecności

Chociaż szczegółowe procedury określa wspomniane rozporządzenie, to sam Kodeks pracy nakłada na pracownika ważny obowiązek informacyjny. Zgodnie z jego zapisami, Twoim podstawowym zadaniem jest niezwłoczne poinformowanie pracodawcy o przyczynie swojej nieobecności oraz o przewidywanym czasie jej trwania. Musisz to zrobić najpóźniej w drugim dniu absencji. Dzięki temu pracodawca może odpowiednio zorganizować pracę i zapewnić ciągłość funkcjonowania firmy. Zignorowanie tego obowiązku może skutkować uznaniem nieobecności za nieusprawiedliwioną, nawet przy w pełni uzasadnionej przyczynie.

Obowiązki pracownika przy usprawiedliwianiu nieobecności

Podstawowym obowiązkiem pracownika jest niezwłoczne poinformowanie pracodawcy o nieobecności. Sposób i termin powiadomienia zależą od tego, czy absencję można było przewidzieć.

Sytuacja wygląda inaczej w przypadku zdarzeń nagłych, takich jak choroba czy wypadek. W takim przypadku masz obowiązek powiadomić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym czasie trwania nieobecności niezwłocznie, jednak nie później niż w drugim dniu absencji. Możesz to zrobić na kilka sposobów:

Osobiście lub przez inną osobę.
Telefonicznie – to najczęstsza i najszybsza forma kontaktu.
Drogą elektroniczną – np. e-mailem lub SMS-em, jeśli taka forma komunikacji jest przyjęta w Twoim miejscu pracy.
Pocztą tradycyjną – w tym przypadku liczy się data stempla pocztowego, a nie data doręczenia listu.

Polecamy: Szczepienia dzieci w jakim wieku – pełny przewodnik

Wewnętrzny regulamin pracy może precyzować szczegółowe zasady informowania o nieobecności, dlatego warto się z nim zapoznać.

Terminy usprawiedliwienia nieobecności

Dwudniowy termin dotyczy samego poinformowania o przyczynie absencji. Natomiast formalne dowody (np. wezwanie do sądu), poza automatycznie przesyłanym e-ZLA, należy dostarczyć pracodawcy bez zbędnej zwłoki – najczęściej tuż po powrocie do pracy.

Niedotrzymanie ustalonych terminów może prowadzić do negatywnych konsekwencji, włącznie z nałożeniem kary porządkowej, a w skrajnych przypadkach nawet do zwolnienia dyscyplinarnego.

Dokumenty potrzebne do usprawiedliwienia nieobecności

Do usprawiedliwienia nieobecności służą następujące dokumenty:

Zaświadczenie lekarskie (e-ZLA) – w przypadku choroby, przesyłane automatycznie do pracodawcy.
Decyzja państwowego inspektora sanitarnego – wydawana w razie kwarantanny lub izolacji.
Imienne wezwanie do osobistego stawienia się – wystawione przez organy administracji, sąd, prokuraturę, policję lub komisję wojskową.
Oświadczenie pracownika – składane w szczególnych sytuacjach, takich jak:
konieczność opieki nad zdrowym dzieckiem do lat 8 z powodu nieprzewidzianego zamknięcia placówki (żłobka, przedszkola, szkoły),
nagła choroba niani lub dziennego opiekuna,
okoliczności uniemożliwiające terminowy powrót z podróży służbowej.

Zaświadczenie lekarskie jako dowód nieobecności

Gdy przyczyną Twojej nieobecności jest choroba, podstawowym i najczęściej wymaganym dokumentem jest zaświadczenie lekarskie, potocznie nazywane zwolnieniem L4. Obecnie występuje ono niemal wyłącznie w formie elektronicznej (e-ZLA).

Pamiętaj jednak, że automatyczne przesłanie e-ZLA nie zwalnia Cię z obowiązku poinformowania pracodawcy o absencji (najpóźniej w drugim dniu jej trwania). Taki kontakt jest niezbędny dla zapewnienia ciągłości pracy w firmie.